Relatietherapie na overspel

Hieronder geef ik je alvast enkele tips die kunnen helpen om je relatie uit het dal te krijgen nadat een van jullie overspel heeft gepleegd.


WAAROM DOET OVERSPEL ZO'N PIJN?


Als we net verkering hebben met elkaar en we vragen waarom je de ander zo ontzettend leuk vindt, dan zal diegene vaak zeggen: "Hij (of zij) is mijn alles."

Alleen,...hoe langer we een relatie hebben met elkaar, hoe meer we ook zien dat onze partner naast allerlei kwaliteiten ook een aantal valkuilen heeft. Of zoals men dan zegt: Ik ontdekte dat hij ook bepaalde dingen niet heeft of niet is. En dit gaat over de verwachtingen die we hebben, die we dan onbewust plakken op onze partner. Als onze partner (eigenlijk 'dat deel' van onze partner), daaraan niet voldoet, dan kunnen we daar wel redelijk mee om gaan. Maar zodra het meer over de fundamentele zaken gaat, dan ontstaat er een gemis en in het ergste geval zelfs een vertrouwensbreuk.

Bij overspel blijkt de persoon niet de persoon te zijn zoals we dachten dat deze persoon zou zijn. Maar eigenlijk gaat overspel dus over een deel of delen waarvan de inhoud daarvan niet is gecommuniceerd. Maar vaak is de inhoud daarvan, inmiddels al zo ontzettend omgeven met schaamte en geheimen, dat voor dat je bij de werkelijke inhoud komt, eerst langs een grote muur van bermbommen en gevaarlijke valleien moet. En dat doet pijn. Vaak erg veel pijn. Het gaat dan, omdat men niet is meegenomen in die werkelijke inhoud van dat deel, om een groot verlies van vertrouwen. Dit doet veel met de zelfwaarde en het geloof in de ander.


HOE KRIJG JE RELATIE WEER GOED NA OVERSPEL?


Voorop staat is dat als er sprake is van vreemdgaan binnen een relatie, dat dat pijn veroorzaakt. En niet alleen pijn, maar ook een grote vertrouwensbreuk. De rots waarop jullie relatie gebouwd is, wordt aardig door elkaar geschut. En het is nog maar de vraag of jullie relatie niet van deze berg afstort het ravijn in.

Als je dit beeld voor ogen houdt, wat is dan je eerste impuls? Juist! Voorzichtig zijn. Je eerste intuïtie is zeer waarschijnlijk een paniekreactie, maar dan kunnen jullie misschien wel direct allebei het ravijn in donderen.

Wat je merkt is dat er vaak een verschil zit in tijdsbeleving. De ene partner wil sneller vaak dan de andere. Dat is niet zo vreemd, omdat tijdens het vreemdgaan de ene persoon hier vaak vanaf wist en de andere niet. De persoon die vreemdging (hoe moeilijk ook te begrijpen vaak voor de partner) is ook door allerlei emotionele rolercoasters heen gegaan. Als je je hebt verbonden aan iemand en je gaat vreemd dan doet dat veel met je eigen "systeem". Je gaat van boosheid, naar verdriet, naar enorme schaamte en schuldgevoelens, om tegelijkertijd weer meegesleurd te worden in je verliefde gevoelens of de gevoelens (of delen) waar je naar op zoek bent. Er komt een zeer conflicterende beweging op gang vaak waarin deze persoon in een soort "niemandsland" komt te staan: stiekem vond hij of zij de spanning, het nieuwe en de pas ontdekte kanten van zichzelf heel prettig of lekker, maar aan de andere kant is daar de veiligheid en de vertrouwdheid van dje eigen partner die je geen pijn wilt doen. Deze persoon wordt dus in dit proces de persoon die zijn partner kan gaan troosten en geruststellen, terwijl hij ook tegelijkertijd de aanstichter is van de pijn. Heel verwarrend.

De persoon die dit allemaal voor het eerst hoort komt pas veel later in allerlei roalercoasters van emoties. Misschien wel zijn of haar partner meteen door en wil het oplossen nu het "out in the open" is, maar zover is deze partner natuurlijk nog helemaal niet. Het proces begint pas net.

Het is zaak dat er nu een aantal dingen gaan gebeuren:


1. HOE MAKEN WE HET VREEMDGAAN NIET ERGER?


Als vreemdgaan net aan het licht komt is er grote paniek in de tent. Allerlei emoties, maar ook vragen komen naar voren: Wie vertellen we het? En wie vooral niet? Maar wat vertellen we precies? Aan de ene kant wil je als persoon die dit is overkomen je familie of vrienden eens goed de waarheid vertellen uit boosheid en verdriet. En aan de andere kant zul je merken dat je dat moeilijk vindt, omdat er ook nog een deel is dat van hem of haar houdt. Zaak is dus dat jullie daar concrete afspraken over gaan maken: wie vertellen we het? En wie doet dat? Met als gevolg, dat je weet waar jullie verhaal ligt.

Mensen zeggen vaak: "We willen er alles aan doen om te zorgen dat onze kinderen niets merken." Nou, laat ik je uit de droom halen. Kinderen zijn niet gek. Kinderen hebben zeer goed afgestelde antennes zodat ze haarfijn doorhebben dat er iets niet goed zit. Wat alleen vaak het probleem is, dat kinderen dat vaak naar zichzelf toe gaan trekken: "Ik ben vast niet lief genoeg geweest." of "Als ik nu maar liever ben of vaker mijn kamer opruim, dan blijven pappa en mamma wel bij elkaar." Tot en met het afsluit-gedrag, totaal geen zinnig woord mee te voeren is of de scheldkanonades. Elk gedrag dat je kind laat zien is logisch. Het vertelt je namelijk dat hij pijn heeft en dat hij weer op de een of andere manier een balans probeert te zoeken in deze rare situatie.