Opvoeden is soms best zwaar

Ik moet altijd zo lachen om die gladgestreken haartjes, die mooie polo'tjes en die alles verblindende tandpasta-lach die ik nog steeds regelmatig tegenkom op Instagram.

Waar ik het over heb?

Het perfecte gezin.

Een moeder die altijd blij is.

Een vader die altijd met het goede been uit bed stapt.

Kinderen die als een machine op elkaar ingespeeld zijn en altijd meewerken.

"Mamma, wil je soms dat ik even meehelp met koken? Of weet je wat...ik begin wel even eerst met de woonkamer stofzuigen."

Heerlijk toch! Die kinderen die nooit klagen en altijd ja pappa of ja mamma zeggen als je zegt: "Het is tijd om naar bed te gaan"...


Opvoeden is zoeken, bijstellen, genieten en weer zoeken, bijstellen en genieten.


Voor even:...laat dit beeld los.

Hoe perfect we het ook willen.

Kinderen zijn geen robots die je zo kunt programmeren dat ze doen en zeggen hoe jij het wilt.

Kinderen hebben eigen persoonlijkheden, met eigen verlangens, wensen en dromen. Hoe klein ze ook zijn. Tja,...dat het voor ons volwassenen soms wat zoeken is, of dat we soms iets schattig vinden of dat het voor ons idee hier en daar volledig uit de bocht vliegt. Dat is misschien zo. Maar hoe dan ook...kinderen hebben de ruimte nodig om zichzelf te zijn.

Om zichzelf te ontdekken.

En dat is een proces.

En dan vooral die van ons...als ouders.

We staan vaker onze kinderen hierbij in de weg dan we willen.


Controle als opvoeding


Zo willen we graag voorkomen dat er iets slechts of ergs gebeurt met onze kinderen. We willen ze beschermen. Maar hoe doen we dat? En tegen welke prijs?

Zo kunnen we ze figuurlijk gezien helemaal gaan omwikkelen met matrassen, zodat ze niet van schommel vallen. Of als ze ouder zijn huisarrest geven of allerlei zware regels opleggen, zodat ze maar niet uit gaan...want ja...dan komen ze in de wereld van drugs en seks...

Dat lijkt misschien een veilig gevoel te geven, maar op lange termijn beperk je daarmee alleen maar de persoonlijke groei van je kinderen.

Dus: We schieten met onze mooie opvoedingstechniekjes vaak in de controle modus om maar (in 9 van de 10 keer) iets te voorkomen dat er helemaal niet gebeurt.


alternatief voor controle


Wat kun je dan beter doen? Wat is het alternatief voor controle?

Eerst toegeven voor jezelf dat je iets lastig vindt.

En dat is al moeilijk genoeg.

Bespreek dat eerst eens met je partner.

De volgende vragen kunnen dan heel fijn zijn om daar samen een antwoord op te vinden:

  • Waarom vind ik het lastig?

  • Wat raakt mij?

  • Wat probeer ik te voorkomen?

  • Wat zou mij helpen om mij hierin gerust te stellen?

  • Wat vind ik belangrijk hierin? Waar liggen mijn grenzen? En waarom vind ik die grenzen zo belangrijk hierin?

Ga in gesprek met je kind


Als je je antwoorden weet op deze vragen, dan kan het heel goed zijn om daarover met je kind over in gesprek te gaan.

Doe dat niet op een manier alsof je een leraar bent, maar vanuit de rol van een gelijkwaardige gesprekspartner.

Tuurlijk je bent hun moeder of vader en niet hun vriendje. Maar dat neemt niet wel dat je meer de rol kunt aannemen van de "nieuwsgierige coach", benieuwd (echt oprecht) hoe het bij je kind werkt? Hoe hij of zij daar over denkt. En je zult verbaasd staan over de wijsheden die er uit die kleine mondjes komt en hoe duidelijk ze weten wat ze nodig hebben.


Als je maar 4 dingen mag meenemen in de opvoeding van je kind dan zijn dat:

  • Openheid

  • Veiligheid

  • Grenzen

  • Mogen ontdekken

De openheid zit 'm in beschikbaar zijn voor je kind. Open kunnen en durven praten over je gevoelens, je ideeën, je fouten en je dromen. Als je open bent, dan werkt dat uitnodigend naar je kind.

En ! Als je dan respectvol omgaat met zijn of haar ideeën, dan geeft dat vertrouwen en veiligheid.

Een kind mag dan uitproberen, uittesten, zoeken en zijn neusstoten. Daar leert hij van.

Maar er zijn ook grenzen.


Stel je kind is 17. En zegt: "Ik wil roken."

Help! Alarm! Het nummer van de GGD heb je al in de hand.

De voorlichtingsboekjes heb je al besteld.

Tuurlijk! Roken is slecht. Je krijgt er kanker van en je gaat er eerder door dood. Actieve levensverkorting noem ik het wel eens.

Dat is geen twijfel, maar een wetenschappelijk feit.

Maar houd je het tegen? Nee!

Ondanks jouw vriendelijke en open houding en duidelijke voorlichting hierin... kun je het niet voorkomen.

En als je kind kiest om op die weg te gaan...dan nog kun je veiligheid bieden door grenzen aan te geven. Bijvoorbeeld: Je mag thuis roken, maar alleen in de tuin.

Zo hoort je kind: "Aha! Mamma is het er niet mee eens. Ze laat wel mijn eigen weg kiezen en stelt ook grenzen hieraan." Dat is fijn. Dat is duidelijk. Mamma houdt nog steeds van mij, ondanks dat ze het niet eens is met mijn keuze.


Dat dat een ongemakkelijk gevoel geeft. Ja.

Dat je liever de sigaretten door de wc wilt spoelen. Ja.

Maar je hebt at least contact met je kind. Je blijft in gesprek. Je blijft de ruimte bieden om zijn of haar eigen weg te onderzoeken en tegelijkertijd geef je ook grenzen.


samen een lijn en toch weer niet


Als stel, ouders van jullie kinderen, kan het heel interessant zijn om eens samen te praten over jullie normen en waarden.

  • Welke normen en waarden hebben jullie?

  • Waarom juist die?

  • Waar komen die vandaan? Waar heb je dat geleerd?

  • Zijn er dingen die je nu anders wilt aanpakken dan vroeger?

  • Wat vind je het allerbelangrijkste dat je je kinderen wilt meegeven? En hoe laat je dat zien?

Zo creëer je samen duidelijkheid. Dat kan ook heel prettig zijn richting de kinderen. Dat geeft duidelijkheid.

Maar tegelijkertijd hebben kinderen haarfijn door dat er meer bij pappa te halen valt dan bij mamma of andersom. Probeer dan niet strak naar een surrogaat oplossing te komen. Maar kun je ook accepteren dat er nu eenmaal verschillen zijn? En dat dat niet erg is?

Zolang daarin de grenzen voor kinderen en de duidelijkheid weer helder zijn.

En zo geef je als partners elkaar daarin ook speelruimte.


Dit alles kan je helpen om meer openheid te krijgen en samen in gesprek te komen als je zegt: "Ppfff soms vind ik de opvoeding zwaar..."

Hoe kun je er dan voor elkaar zijn? Is er iets dat je kunt overnemen? Of waar je de ander bij kunt helpen? Of aan helpen herinneren?


Als je bijvoorbeeld weet dat je partner niet zo makkelijk grenzen kan stellen, dan kun je bijvoorbeeld helpen om wat "bedenktijd" in te stellen door je partner er aan te helpen herinneren dat ze daar later even over op terug mag komen.


Wil je authentieker, flexibeler en met meer aandacht in je opvoeding van je kinderen staan?

Kijk dan eens bij de persoonlijke groei training: DE STAP.


Fijne dag nog.


Maarten


0 keer bekeken

Love Update - Online relatietherapie - Training persoonlijke effectiviteit - Relatietips - Online relatiecursus - Love Update - Podcast