Fouten maken mag. Ja doei!

"Fouten maken mag.", heb je deze uitspraak wel eens gehoord? Misschien heeft je partner 'm wel uitgesproken of die lieve vriendin van je die je probeerde te helpen.


* Waarom schieten de vlekken in je nek bij het horen van deze opmerking?

* Hoe kun je veel effectiever omgaan met fouten?


Dat is exact waar ik het met je over wil hebben.


Bang om te falen.


Ja, ik noem het beestje maar even meteen bij z'n naam. Niet prettig, maar wel nodig. Ik zal uitleggen waarom.


Op het moment dat iemand tegen jou zegt: "He, zou jij niet eens wat rustiger aan doen?" of "Ik zou van jou die notulen nog ontvangen en ik zag dat ik 'm nog niet had binnen gekregen. Hoe dit dat?"


Eerlijk is eerlijk: dat vind niemand leuk om te horen. Niemand. Ook ik niet.

Kritiek horen is rot. We schieten in de verdediging. We maken ons kleiner. We vermijden het.


Waarom is fouten maken moeilijk?


Dat komt omdat het allerlei lichamelijke reacties en negatieve gedachten met zich mee brengt. En die willen we graag vermijden.


Heb je een fout gemaakt? Grote kans dat je jezelf meteen compleet de grond in boort:


"Zie je nu wel....had ik nu maar...wat een sukkel ben ik toch...ze moesten eens weten...straks hebben ze me door...toen en toen ging het ook al mis,...en wat nu als het weer fout gaat..."


Allemaal gedachtes die dan ook weer lichamelijke reacties oproept:


warm worden, knoop in je maag, zweten, dichtgeknepen keel...


En dan heb je ook nog eens al die emoties die het oproept:


schuldgevoel, schaamte, verdriet, boosheid, jaloezie etc... etc...


Dus...nee...fouten maken en daar ook nog eens op gewezen worden is niet fijn. Verre van.


Daarom vermijden we 't maar.


Hoe vermijden we het fouten maken?

(spoiler: de motor achter faalangst)


Door ons in allerlei bochten te wringen.


Zo doen we alsof er niets aan de hand is en lachen we elke onzekerheid weg.


Controleren we 80x een e-mail voordat we 'm versturen.


Zeggen we tegen onze klant, dat we er NET over zaten te denken, op het moment dat hij je wijst op het feit dat hij die offerte nog niet gekregen had, om maar te voorkomen dat jij als een soort sloddervos of onbetrouwbaar type te boek gaat staat.


Eisen we onbedoeld van onze partner en van onze kinderen het beste, om maar te voorkomen dat anderen je niet aardig vinden of niet goed genoeg vinden.


Ga je pleasen en complimenten geven om maar te voorkomen dat je een conflict krijgt en zeg je daarna ook nog eens met droge ogen: "Tja,...ik ben nu eenmaal een confllict-vermijder." Als een soort geuzennaam waar je nu eenmaal niks aan kunt doen.


Hoe kun je wel effectief fouten maken?


Dat begint al bij de vraag: "Wat is een fout?"

En waarom noem je het een fout?


Wat maakt dat ik mijn schouders ophaal als ik zie dat er een vaut in deze blog staat, terwijl jij misschien al met een zweet vierkant op je rug bang bent wat anderen van je zouden finden alz se mercen datt je een vautt hebt getypt. 😁


Dus...wat is een fout? En waarom noem je dat zo?


Laat ik je uit je droom helpen.

Iedereen maakt fouten. Ook ik. Altijd. En dat kun je niet voorkomen. Nooit. Punt.

Lekker he...hebben we die zorg meteen uit de wereld geholpen.


We hebben een tweedeling gemaakt. Met z'n allen.

Henny Huisman zei het al: 'Met z'n allen,...met z'n aaaalllen."


Inderdaad: Iedereen verdeelt alles in goed en fout.


Dat zit gebakken in onze al oude Christelijke cultuur, waarbij we het goede hebben aan de ene kant en het slechte aan de andere kant.


We worden zo opgevoed door onze juf en meester: Haal je een 10, dan krijg je een sticker. Haal je een 5, dan zie je zoveel mogelijk rode strepen.


Onze ouders zeggen: "Goed zo!", als je die mevrouw een handje geeft en zeggen: "Hou op! als je blijft zeuren om een snoepje."


Alleen...de pest is. Er zijn kinderen, en dus later volwassenen, waarschijnlijk jij dus ook anders zou je deze blogpost niet lezen, die dat vauten maken koppelen aan hun eigenwaarde.


En dat is funest.


Dan krijg je namelijk zinnen als:


"Ik ben pas mooi genoeg, als ik mijn lippen laat opspuiten."

"Ik ben pas een echte vrouw, als ik ook mijn eigen geld verdien."

"Ik ben pas een leuke moeder, als ik elke middag met een kopje thee en een koekje er voor de kinderen ben."

"Ik ben pas een aantrekkelijke vrouw, als ik 3x in de week het hoofd van mijn partner wild kan maken."

"Ik ben pas goed genoeg als..."


Ja als wat eigenlijk?


Zie je wat er gebeurt?


Perfectionisme


Die lat leg je dan toren hoog. Zo hoog, dat je er nooit bij kunt.


Je ziet het vanaf jongs af aan al gebeuren: meiden die in de pas moeten lopen volgens de huidige normen, want dan ben je een echte vrouw. Jongens die in de pas moeten lopen, want dan ben je een echte vent.


Waarom doen we zo eigenlijk idioot?, vraag je je misschien af.


Nou da's niet zo raar,...want


Het geeft ons veiligheid.


* Dan hoor ik er bij.


* Dan ben ik normaal.


Zelfs de hele GGZ is rondom dit idee opgezet. (!!)


Als ik nu een sticker krijg, een label...dan BEN ik toch nog iemand.


We hebben dan allemaal vragenlijsten ontwikkeld, allerlei onderzoeken die je vertellen wanneer je WEL en wanneer je NIET buiten de boot valt.


Tuurlijk...ik snap het...ik heb zelf ook als hulpverlener in de GGZ gewerkt en ik weet precies hoe het gaat: Een label, een sticker, een diagnose,...het geeft rust.


Zo van: "Aha,...nu weet ik wat ik heb."


Alleen...het vreemde is,...dat het je ook een onbedoelde hoge lat oplegt.


Want de ene HSP'er is de ander niet.


Om maar wat te noemen.


Zet 10 HSP'ers op een rij en ze zullen je allemaal een ander verhaal vertellen.


En toch hebben ze allemaal HSP, volgens 'het boekje.'


Oh ja,...ze ZIJN HSP.


Want als ik dat BEN. Dan BEN ik iemand.


En koppelen we weer een bepaalde gradatie van 'iets of iemand ZIJN' aan onszelf, zodat we daarmee kunnen schermen, zodat we daarmee een vrijbrief hebben om niet meer uit onze comfort-zone te kruipen.


En laat het leven dat nu NET zijn. Een grote uit je comfort-zone-show, waarin er heel veel is waar je geen invloed op hebt..en natuurlijk ook een groot deel wel. Maar daar kom ik zo op.


Dus... zijn we TOTAAL met z'n allen vergeten, dat we meer zijn dan onze gevoeligheden, dat we meer zijn dan onze fouten, dat we meer zijn dan onze auto, onze kleding, en ja,...zelfs ons geloof, of politieke voorkeur.


We zijn een veelkleurig wezen, die verandert. Elke dag opnieuw.


Een mens.


Die fouten (what ever that may be) maakt.


En daar onzeker van wordt.


Elke dag.


Ook ik.


En ik ben toch echt de zelfvertrouwencoach.


Daarom pleit ik ervoor om fouten niet meer als fouten te zien.


In het onderwijs. In relaties. Op het werk. In de politiek.


Maar om het als een gegeven te zien.


Het is een product van ons mens zijn.


We zijn namelijk niet volmaakt.


Nooit.


Dus zullen we soms even buiten de lijnen kleuren.


Soms is dat heerlijk om te doen.


En soms moet daar zelfs een consequentie aan vast hangen.


En zelfs dan...ja zelfs dan...zijn we mens.